دستم بوی گل می داد،

مرا به جرم چیدن گل محکوم کردند،

   خداوندا تو تنهایی و من نیز تنهایم ....

                                                              اما...

  بین تنهایی من و تو بی نهایت تفاوت است!!!

                                                   تو تنهایی چون کسی به پایت نمی رسد٬

                                                و

                      من تنهام چون به پای کسی نمی رسم...

   منــو تــو بــازیچه تقدیــریـم

  هر دو در بیراهه بی رحم عشق

  با دل و احساس خود در گـیـریم

  بیشــتــر از هـمیـشـه  دوستـت دارم

 گرچه ازعاشقی وعاشق شدن بیزارم

 زیــر آوار فـرو ریـخـتـه عـــشـــق

ازدلم چیزی نمانده که به توبسپارم

تو  که  همدردی  مرا  یاری  ده

به  من  عـاشق  امـیـدواری  ده

اگرعشق باماسریاری نداشت

تو به من قول وفاداری ده

توی دست بچه ها شاخه ی گل ممنوعه

خنده پر صدا نکن. نفس دیگه را نداره

صدای تخ تخه کفش تو کوچه ها ممنوعه

سر به زیرو چشا بسته یه نگا ممنوعه

نفسای ممتد ترانه خون ممنوعه

توقفس راهی واسه پریدنه پرنده نیست

حتی بالو پر زدن توی قفس ممنوعه

توی این غروب وحشت یه نگاه ممنوعه

تن دادن به عاشقی بوسه یه دم ممنوعه

رامیرن دقیقه ها خواب و خوراکم ندارن

حتی گریه روی پل برای تو ممنوعه

مردرو جا میذارن کفن دیگه ممنوعه

زنا صیغه میشنو صدا دیگه ممنوعه

توی این شهر سیا جایی واسه زندگی نیست

میرسه روزی بگن (نفس دیگه ممنوعه)

باز هم گريه هاي شبانه ام

يه عاشق غمگين در حسرت شبهاي بي ستاره ام

سخت دلتنگم ... سخت بي قرار و بي تابم

كجاست شانه هاي گرم و مهربانت تا گريه كنم ؟

 كجاست آن لبخند هاي عا شقا نه ات تا باز هم ديوانه

 شوم ؟

آنقدر دلتنگ چشمانت هستم كه نمي توانم در هيچ چشم

ديگري نگا ه كنم...

آنقدر بيقرارم كه هيچ اتفاقي دل غمگينم را شاد

نمي كند...

***

کنار پنجره ایستاده ایم و به آینده ی تاریک خود فکر

می کنم

نا امیدانه از خود می پرسم آیا کسی مرا در خاطرات

اشکهایش می شناسد؟

آیا عابران شتابان کوچه های زندگی حاضرند برای لحظه

ای کنار من توقف کنند و به قصه های غمگین من گوش

کنند ؟

آیا کسی هست از عشق و محبت مرحمی بر زخمهایم بگذارد ؟

من در حصار تلخ تنهایی مانده بودم و در حسرت یک

 لبخند سوختم ...